Ακούγονται πολλά παράπονα για το σχολείο μας τελευταία και θεωρούμε ότι πρέπει να σας τα πούμε.
Ακούσαμε για παιδιά που φέρνουν στο σχολείο το κινητό τους και το χρησιμοποιούν ακόμα και σε ώρα μαθήματος, για παιδιά που μιλάνε στους δασκάλους τους λες και μιλάνε στον κολλητό τους, για παιδιά που βρίζουν αισχρά και σκαλίζουν στα θρανία βρισιές και προχωρημένες σεξουαλικές εικόνες (ναι, μιλάμε για τα παιδιά του δικού μας σχολείου).
Ακούσαμε όμως και για γονείς, που όταν καλούνται από το σχολείο να ενημερωθούν για την ανάρμοστη συμπεριφορά του παιδιού τους, ζητάνε τα ρέστα από το σχολείο ή από τον δάσκαλο που μάλωσε το παιδί τους, για γονείς που απειλούν με καταγγελίες αν ξαναγίνει παρατήρηση στο παιδί, ή για γονείς που απλά αδιαφορούν για το τι κάνει το παιδί τους από τη στιγμή που φεύγει από το σπίτι.
Σκέφτομαι, μήπως υπάρχει κάποια παρανόηση εδώ. Ο ρόλος του σχολείου δεν είναι μόνο να μαθαίνει στα παιδιά ανάγνωση, διαίρεση, ιστορία και φυσική. Το σχολείο έχει και ρόλο διαπαιδαγωγητικό. Μαθαίνει στο παιδί αγωγή και τρόπους, του μαθαίνει ότι δεν είναι ο βασιλιάς που ενδεχομένως είναι στο σπίτι του, αλλά ότι αποτελεί μέλος μιας μεγαλύτερης κοινότητας που λειτουργεί με κανόνες, του μαθαίνει να σέβεται το μάθημα που γίνεται στην τάξη και ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να εμποδίζει την εκπαιδευτική διαδικασία, ότι οφείλει να σέβεται τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους, τους γονείς, τους ηλικιωμένους.
Του μαθαίνει απλά ότι είναι ακόμα παιδί, και ότι στο παιδί απαγορεύονται πολλά πράγματα μέχρι να ενηλικιωθεί – γι αυτό και τα παιδιά δεν ζούνε μόνα τους αλλά με κηδεμονία, γι αυτό δεν πίνουν, δεν καπνίζουν, δεν βγαίνουν μόνα τους το βράδι, δεν βλέπουν ακατάλληλες ταινίες, δεν έχουν κινητά, δεν, δεν, δεν. Γιατί είναι παιδιά που χρειάζονται καθοδήγηση μέχρι να μεγαλώσουν και να μάθουν να ξεχωρίζουν τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Κάτι που πρέπει να μάθει το παιδί πρώτα στο σπίτι, και το σχολείο να λειτουργήσει επικουρικά και να συνεχίσει το έργο των γονέων.
Γιατί, τι να πρωτοκάνει και το σχολείο όταν τα «όρια» που πρέπει να βάζουμε εμείς οι γονείς στα παιδιά μας γίνονται αντιληπτά μόνον όταν αφορούν τα όρια που πρέπει να έχουν τα παιδιά των άλλων, και όχι τα δικά μας! (sic)
Επειδή λοιπόν θεωρούμε ότι όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά ζητήματα, ξεκινάμε την Τετάρτη την πρώτη συζήτηση με ειδικούς που έχουμε καλέσει να μας μιλήσουν για το συγκεκριμένο θέμα.
Ας είμαστε τουλάχιστον όσοι περισσότεροι μπορούμε.
